Columns
In de hele discussie omtrent het toenemende overgewicht van de Nederlandse bevolking krijgt voeding alle aandacht. Uiteraard wordt er ook gesproken over beweging en sport en zijn er diverse landelijke en regionale projecten om ook op die manier gewichtstoename binnen de perken te houden. Miljoenen worden hieraan besteed: acties waarbij sportscholen en –verenigingen betrokken zijn, kleurige websites met beweegprogramma’s, de gouden medaillewinnaar die als voorbeeld voor jongeren wordt ingezet of grootschalige acties van een gemeente. Kortom: het mag wat kosten om mensen actief te krijgen (en te houden).
Bijna iedereen heeft ervaring met afvallen, maar ook met blijvend resultaat? Het is in ieder geval onderwerp van gesprek op menige verjaardag.
Sinds januari 2012 zit de diëtist niet meer in het basispakket van de zorgverzekeraars. Dat het voor minimale bedragen opgenomen is in de aanvullende pakketten mag nog geen doekje voor het bloeden genoemd worden.
Mijn ergste vijand, mijn dierbaarste vriend is …eten. Jarenlang kampte ik met ernstig overgewicht.
Het zou zomaar een casus in een diëtetiekopleiding kunnen zijn. Een man, 74 jaar, met diverse voedingsgerelateerde problemen: diabetes mellitus type II, hypertensie, hypercholesterolemie om er een paar te noemen. Hoe vaak was ik dit niet tegengekomen in de opleiding, voorzien van iemands gebruikelijke eetpatroon waar het nodige aan te verbeteren viel. Haal de producten weg die in negatieve zin bijdragen aan het gezondheidsprobleem en dat is het. In elk geval genoeg voor een voldoende voor je casuïstiekverslag.
‘Dan zul jij wel héél gezond eten!’ Hoe vaak heb ik die uitspraak al niet gehoord?
Eten is tegenwoordig overal. Je kan er niet omheen, in de supermarkt, op het werk, thuis, tijdens feestjes en ’s avonds op de bank. De verleiding wordt steeds groter.
Toen ik begon met de opleiding tot diëtist werd ik ‘lekker’ gemaakt met de melding dat studenten ook zelf enkele diëten uit zouden gaan proberen. Helaas werd dit in de praktijk niet aangeboden, al heb ik me wel gewaagd aan glutenvrij brood en eiwitverrijkte pap. Verder heb ik ook wat kunnen proeven van drinkvoeding en speciale stofwisselingspreparaten, maar proeven is natuurlijk iets anders dan zelf dagenlang of zelfs jarenlang eten volgens een dieet. Omdat voeding- en dieetadviezen het basispakket zijn van de diëtist en ik als docent voedingsleer hierin ook gewichtsconsulenten adviseerde, nam ik mezelf maar als proefkonijn.
Kersverse studenten Voeding & Diëtetiek leren als één van de eerste dingen in hun opleiding de definitie van een dieet: een specifieke en medische voeding ten behoeve van een individu. Geen speld tussen te krijgen. Alle bekende en minder bekende afslankkuren zoals Sonja Bakker, Atkins, South Beach en andere mogen niet aan het woord ‘dieet’ gekoppeld worden, zonder dat een docent van kleur verschiet en de juiste definitie nogmaals de revu laat passeren. Tot zelfs tentamenvragen aan toe.
Over een uurtje ga ik richting mijn bijbaan. A new day, a new story! Naast mijn werkzaamheden voor VoedingNet en mijn studie Voeding en Diëtetiek werk ik in een pannenkoekenhuis, waarvan ik de naam niet zal noemen.
Lopend door de kalverstraat, oftewel de straat van de fastfood, valt mij een ding naast het slechte eten erg op. De mensen eten hier niet voor een plezierig momentje, niet voor een smaaksensatie, wat sommige ketens met een grote gele M ook beweren, maar puur om hun maag te vullen. En dat zet mij aan het denken.