De feestdagen door de ogen van een 'eetgestoorde'

Het is 6 december.

Op haar bureau ligt nog de chocoladeletter die ze gisteravond heeft uitgepakt, samen met de cadeautjes die ze wel graag wilde hebben. Het was een leuke avond, ondanks dat ze er van tevoren tegenop zag. Ze heeft zelfs nog wat pepernoten gehad en een stukje gevuld speculaas. Tevreden kijkt ze hierop terug. Als ze komende week haar therapeut weer spreekt, kan ze zeggen dat het haar gelukt is om mee te eten tijdens het ‘heerlijk avondje’. Al vond ze het erg moeilijk dat haar huisgenoten het ‘heerlijke avondje’ wel heel letterlijk hebben genomen. Sinds september werd ze geconfronteerd met het sinterklaassnoepgoed dat volop in huis aanwezig was. Pepernoten, die had ze sinds ze anorexia nervosa ontwikkelde niet meer gegeten. Maar dat was nu verleden tijd en ze wilde ook gezellig meedoen met de anderen. Dus had ze gewacht tot het 5 december was. Haar huisgenoten waren intussen de tel kwijt geraakt van het aantal zakjes kruidnoten, chocoladenoten en pepernoten dat sinds september in huis was gehaald.

Het is 26 december. Ze dooft het laatste waxinelichtje. Haar huisgenoten zijn al naar bed; zij wilde nog het kerstconcert op televisie bekijken. Ze is blij dat deze dagen erop zitten. Hoewel ze officieel geen anorexia meer heeft, heeft ze enorm opgezien tegen deze dagen. De angst dat het extra eten zou leiden tot een eetbui die ze daarna weer zou uitbraken, was aanwezig. Het duurt nog ruim een week voordat ze haar therapeut weer ziet, maar ze is blij dat ze kan vertellen dat ze beide dagen gewoon heeft mee kunnen eten zonder problemen. Zelfs van het nagerecht heeft ze kunnen genieten, al voelde ze zich even schuldig over de slagroom. Gelukkig was dat gevoel snel verdwenen. Alleen was het jammer dat niemand mee wilde wandelen na het eten. Haar huisgenoten waren moe, hadden teveel gegeten en wilden het liefst op de bank uitbuiken. Toen ze de voordeur achter zich dicht trok, hoorde ze nog net de stem van haar zus vanuit de kamer: “De weegschaal zal morgen niet blij met mij zijn.” Die dag had haar vader al gezegd bijna vijf kilo zwaarder te zijn dan een maand geleden. Ze zet de televisie uit: Merry Christmas.

Het is 3 januari. Nadat ze een boswandeling gemaakt heeft, maakt ze haar lunch. Overmorgen ziet ze haar therapeut weer, maar nu voor het laatst. De nazorgbehandeling die ze na haar opname gehad heeft, is afgelopen. Ze voelt zich sterker dan de anorexia en is trots op hoe ze de feestdagen heeft doorgebracht. Ze heeft volop kunnen genieten van alle heerlijkheden, zonder eetbuien en met amper schuldgevoelens. Haar brood eet ze alleen op; haar huisgenoten hoeven niets. Ze doen aan de lijn om de decemberkilo’s kwijt te raken en hebben ontbijt en lunch overgeslagen. ’s Avonds eten ze niet meer dan wat groente en een klein stukje vlees, terwijl zij voor zichzelf maar wat aardappelen erbij heeft gekookt. Al zag ze wel dat haar moeder de avond ervoor de laatste kerstkransjes in haar mond stopte voordat ze het lege zakje in de vuilnisbak wegmoffelde. Een verdwaalde folder van een nieuwe sportschool ligt op tafel. Het aanmeldingsformulier is eraf gescheurd, ze weet dat deze is ingevuld met drie namen en op de post is gedaan. Terwijl ze voor haar therapeut alle goede punten van de laatste weken opschrijft, hoort ze haar zus aan de telefoon met een vriendin praten: “Ja, ze heeft zelfs mee gegeten. Maar ja, zo’n eetgestoorde doet natuurlijk niet normaal mee, zoals wij.” Ze vouwt het papier dubbel: Gelukkig Nieuwjaar.