De mandjes van de supermarkt

In de hele discussie omtrent het toenemende overgewicht van de Nederlandse bevolking krijgt voeding alle aandacht. Uiteraard wordt er ook gesproken over beweging en sport en zijn er diverse landelijke en regionale projecten om ook op die manier gewichtstoename binnen de perken te houden. Miljoenen worden hieraan besteed: acties waarbij sportscholen en –verenigingen betrokken zijn, kleurige websites met beweegprogramma’s, de gouden medaillewinnaar die als voorbeeld voor jongeren wordt ingezet of grootschalige acties van een gemeente. Kortom: het mag wat kosten om mensen actief te krijgen (en te houden).

Wat aan de ene kant wordt opgebouwd, wordt aan de andere kant soms net zo hard weer afgebroken. Vermindering van bewegingsonderwijs op school, kinderen en jongeren die naar school worden gebracht met de auto of de bus nemen, minder buiten spelen omdat het niet veilig is; het zijn maar wat voorbeelden die geleidelijk aan hebben geleid tot meer bewegingsarmoe.

Bewegingsarmoede kan ook uit geheel onverwachte hoek komen. Na een grootscheepse verbouwing van de supermarkt waar ik altijd mijn boodschappen haal, werd ik onaangenaam verrast doordat winkelmandjes voortaan voorzien waren van wieltjes en een trekhaak. Het was niet langer nodig om de paar spullen in je mandje te dragen, maar je kon het achter je aan laten rollen. Een terloopse opmerking dat ik dit als een vorm van bewegingsarmoede zag tegen een collega werd beantwoord met de vraag, of mensen zich dan een rugverzakking moesten tillen. Een rugverzakking….. door twee kilo boodschappen?

Eigenwijs als ik ben en een doordouwer in ‘het goede voorbeeld als diëtist’ weiger ik pertinent om het mandje achter me aan te trekken. Ook met tien kilo aardappelen, al heb ik ook gemerkt dat de hengsels daar niet echt op berekend zijn. Om te voorkomen dat mijn boodschappen op een drukke zaterdagmiddag door de winkel stuiteren, neem ik in zulke situaties dan maar twee mandjes.

Wie wil er niet een gratis krachttraining tijdens de werkzaamheden die ook gedaan moeten worden? Het klinkt allemaal zo eenvoudig, niet? Beweging inplannen in de dagelijkse bezigheden en zo een sportschool uitsparen. Al moet ik eerlijkheidshalve toegeven, dat mijn ergernis toch ook wel te maken heeft met mandjes die gangpaden blokkeren of die voor jouw voeten worden neergezet omdat de tijdelijke eigenaar toevallig bij hetzelfde schap moet zijn. De zich-groen-en-geel-ergerende diëtist of de ik-vind-beweging-belangrijk-en-daarom-geef-ik-het-goede-voorbeeld-diëtist…. ? Die keuze is niet zo moeilijk, toch?