Ervaringsdeskundig

Toen ik begon met de opleiding tot diëtist werd ik ‘lekker’ gemaakt met de melding dat studenten ook zelf enkele diëten uit zouden gaan proberen. Helaas werd dit in de praktijk niet aangeboden, al heb ik me wel gewaagd aan glutenvrij brood en eiwitverrijkte pap. Verder heb ik ook wat kunnen proeven van drinkvoeding en speciale stofwisselingspreparaten, maar proeven is natuurlijk iets anders dan zelf dagenlang of zelfs jarenlang eten volgens een dieet. Omdat voeding- en dieetadviezen het basispakket zijn van de diëtist en ik als docent voedingsleer hierin ook gewichtsconsulenten adviseerde, nam ik mezelf maar als proefkonijn.

Dat bleken leerzame en vaak ook opmerkelijke ervaringen te zijn. Mijn eerste poging was geen succes. De heerlijke plakjes volvette kaas op mijn bammetjes werden vervangen door de zeer verantwoorde plakjes 20+-kaas. Minder vet, dus gezonder, toch? Jammer genoeg zagen de plakken kaas eruit als een stel zeemleren lappen die te lang in de zon hadden gehangen. De smaak was ongeveer ook zo, al moet ik zeggen dat de 20+-kaas met zongedroogde tomaatjes wel wat beter smaakte.

Een volgende poging betrof de basisvoedingsmiddelenlijst. Gewoon eten volgens de Schijf van Vijf met de hoeveelheid aangepast aan geslacht en leeftijd. En wat kostte het mij een moeite om het bord leeg te eten…. Nu kon ik ook begrijpen waarom cliënten vonden dat ze zoveel moesten eten als ze aan het lijnen waren. Want veel is het, al hoorde ik wel niemand klagen over de kilo’s die eraf gingen.

Maar uiteraard was het niet altijd lastig om ‘op dieet’ te zijn. Voldoende drinken op een dag is inmiddels een standaardgewoonte geworden en o, wat is water toch lekker! Zelfs in de winter smaken een paar glazen water heerlijk, terwijl dit ook wel eens anders is geweest.

Een andere geslaagde poging is ‘twee stuks fruit per dag’. Als notoire geen-fruiteter die hooguit één stuk per week wist weg te werken omdat het toevallig voor mijn neus werd gezet, ging ik de uitdaging aan om over te stappen op iets wat ik eigenlijk nog nooit had gedaan. Maar ook hier wist de diëtist in mij de motivatie van deze lastige cliënt te prikkelen. Gooide ik voorheen een doosje perziken of zak appels, al dan niet voorzien van een groenwitte laag schimmel voor de zoveelste keer in de vuilnisbak, tegenwoordig is het fruit bijna niet meer aan te slepen en gaat alles schoon op. En ik vind het heerlijk!

Er liggen nog genoeg uitdagingen om ook eens uit te proberen. Toch is het wrang om te beseffen, dat mijn probeersels net zo gemakkelijk weer de kast ingaan als het niet bevalt. Voor mensen die als gevolg van een ziekte noodgedwongen elke dag een dieet moeten volgen, zal die kast vaak voorgoed gesloten zijn. Daarom is het, naar mijn idee, wel goed om als diëtist ook het klappen van de zweep te kennen en ook zelf te ervaren hoe het is om een dieet te volgen. Met een klein stukje ervaringsdeskundigheid erbij is een voedingsadvies net iets meer dan een papieren advies.